درد دلم را طبيب چاره ندانست

شاعر : اوحدي مراغه اي

مرهم اين ريش پاره پاره ندانستدرد دلم را طبيب چاره ندانست
حال دل غرقه از کناره ندانستراز دلم را به صبر، گفت: بپوشان
هيچ منجم در آن ستاره ندانستطالع من خود چه شور بود؟ که هرگز
حق وفاي هزار باره ندانستيار به يک بار ميل سوي جفا کرد
اين که چه ناميم يا چه کاره؟ ندانستبرد گماني که: ما به عشق اسيريم
برد چنان دل، که گوشواره ندانستخال بنا گوش اوز گوشه نشينان
راه ز جايي بزد که باره ندانستقافله‌ي عقل را به ساعد سيمين
عقل به انديشها گذاره ندانستدوش به خوني گريستم، که ز موجش
قاعده‌ي آن دل چو خاره ندانستسختي ازان ديد، اوحدي، که به اول